Meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld

Iedereen die werkt met kinderen of volwassenen, moet werken met een meldcode. Een meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling is bedoeld voor professionals. Het is een stappenplan dat zij kunnen gebruiken bij vermoedens van mishandeling.

Er is een wet in voorbereiding die het gebruik van een meldcode verplicht stelt. Zo moet een meldcode een veelgebruikt hulpmiddel worden om mishandeling en huiselijk geweld te voorkomen en tegen te gaan. Het kabinet streeft ernaar deze wet op 1 januari 2012 in te voeren.

Waarom een meldcode?

Jaarlijks zijn tienduizenden kinderen en volwassenen slachtoffer van mishandeling, verwaarlozing of misbruik.
Veel beroepsgroepen hebben wel een meldcode, maar deze wordt niet genoeg gebruikt. Onderzoek wijst uit dat hulp- en zorgverleners en leraren die met een meldcode werken drie keer zo vaak ingrijpen als collega’s waar zo’n code niet voorhanden is.

Het gaat om meldcodes voor:

• kindermishandeling
• huiselijk geweld
• vrouwelijke genitale verminking (meisjesbesnijdenis)
• eergerelateerd geweld

Inmiddels is er een zogeheten Basismodel van de meldcode.
Het basismodel is bedoeld als handreiking voor organisaties en zelfstandige beroepsbeoefenaren om een code op te stellen voor de eigen organisatie of praktijk. Het basismodel is zo geschreven dat het makkelijk kan worden aangepast voor een organisatie of een praktijk van zelfstandige beroepsbeoefenaren.

Meldcode verplichten

Het gebruik van een meldcode heeft effect. Daarom gaat de overheid dit verplichten. Momenteel wordt een nieuwe wet verplichte meldcode voorbereid. Een wetsvoorstel is in de zomer van 2011 aan de Tweede Kamer voorgelegd.

In het wetsvoorstel staat dat een meldcode verplicht is voor organisaties en zelfstandige beroepsbeoefenaren in de volgende sectoren:

• gezondheidszorg
• onderwijs
• kinderopvang
• maatschappelijke ondersteuning
• jeugdzorg
• justitie
• politie

De wet wordt gemaakt door de staatssecretarissen Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) en Teeven (Veiligheid en  Justitie).

Werken met een meldcode

Alleen het ontwikkelen van een meldcode is niet voldoende, hij moet ook worden gebruikt. De beroepskrachten moeten dan ook training krijgen, zodat zij weten wat ze moeten doen als ze vermoeden dat iemand wordt mishandeld, verwaarloosd of misbruikt.
De basis van een meldcode is zoveel mogelijk hetzelfde, zodat iedereen ook op de dezelfde manier handelt. Onderdelen die echt met een bepaald beroep hebben te maken, kunnen altijd worden toegevoegd.

De stappen in een meldcode

Een meldcode beschrijft in stappen wat bijvoorbeeld een arts, verpleegkundige of leraar moet doen. Het basismodel kan worden toegespitst op de eigen sector.
In het basismodel meldcode is toegelicht waaruit de vijf stappen in elk geval moeten bestaan:

• Stap 1: in kaart brengen van signalen.
• Stap 2: collegiale consultatie en zonodig raadplegen van het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling of het Steunpunt Huiselijk Geweld.
• Stap 3: gesprek met de cliënt.
• Stap 4: wegen van het geweld of de kindermishandeling.
• Stap 5: beslissen: hulp organiseren of melden.

Het stappenplan is een algemene schets. Bij signalen van seksueel geweld of van vrouwelijke genitale verminking, is soms specifiekere informatie nodig.

Meldcode is geen meldplicht

Een verplichte meldcode is iets anders dan een meldplicht. Bij een meldplicht moet de professional zijn vermoeden van geweld melden bij andere instanties, bijvoorbeeld bij een Advies- en Meldpunt Kindermishandeling of Steunpunten Huiselijk Geweld. Die verplichting bestaat niet bij een meldcode.

Door te werken met een meldcode blijft de beslissing om vermoedens van huiselijk geweld en kindermishandeling wel of niet te melden, berusten bij de professional. Het stappenplan van de meldcode biedt hem bij die afweging houvast.
Meer informatie over de meldplicht en aangifteplicht bij seksueel misbruik in het onderwijs is te vinden in de vragen en antwoorden.

Beroepsgeheim vs. meldcode

Wie een beroepsgeheim of zwijgplicht heeft, kan zich tegengehouden voelen om daadkrachtig op te treden bij vermoedens van mishandeling.
De digitale wegwijzer Huiselijk geweld en beroepsgeheim is bedoeld voor beroepskrachten die in zo’n situatie zitten. Zij kunnen nagaan of en welke informatie ze met collega’s of anderen kunnen uitwisselen. Geheimhoudingsplicht is niet absoluut, dit hulpmiddel zet alle mogelijkheden op een rijtje.